Σφαγείο Νούμερο Πέντε Βιβλίο (Κερτ Βονεκατ, Κέδρος)

Όλη αυτή η ευρηματικότητα, που αγγίζει την επιστημονική φαντασία και το σουρεαλιστικό χιούμορ, αποσκοπεί στην εύρεση ενός τρόπου ενατένισης της τραγωδίας, ενός κώδικα που μπορεί να νοηματοδοτήσει το κενό που αφήνουν τόση καταστροφή και τόσος πόνος. Ο Μπίλι Πίλγκριμ σκύβει το κεφάλι και υπομένει, χωρίς να θέλει να συλλογίζεται το μέγεθος της φρίκης, γιατί ο ίδιος νιώθει αδύναμος όχι μόνο να επηρεάσει τις καταστάσεις γύρω του, αλλά και απλούστατα να τις ερμηνεύσει. Ένας ανθρώπινος μηχανισμός άμυνας που διασπάει τη βουβαμάρα είναι το χιούμορ, αν και μαύρο, καυστικό ή πικρό, προκειμένου να γεμίσει αυτό το κενό. Το χιούμορ εμφανίζεται εκεί όπου η λογική στερεύει, εκεί όπου απαντήσεις δεν υπάρχουν, και ο Βόνεγκατ το επιστρατεύει προκειμένου να μιλήσει για γεγονότα-ταμπού, καθώς τελικά ο άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο. Το μυθιστόρημα διέπεται από έναν φαταλισμό, ιδιαίτερα αφού εκφράζει την πλήρη αδυναμία του ανθρώπου να ελέγξει, όχι μόνο τον κόσμο ή το περιβάλλον του, αλλά και την ίδια του τη ζωή. Η έννοια του χρόνου των εξωγήινων, οι οποίοι μπορούν να δουν σε τέσσερις διαστάσεις, αποτελεί μια απάντηση στον δικό τους φαταλισμό. Γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτε προκειμένου να αλλάξουν τη μοίρα τους, γι' αυτό και γελάνε με τις απέλπιδες προσπάθειες του ανθρώπου να διαμορφώσει ο ίδιος την ιστορία του. Μπορούν όμως αντ' αυτού να επισκέπτονται αιώνια όποια στιγμή της ζωής τους επιθυμούν, να ζουν για πάντα στιγμές που έχουν βιώσει, σαν μια αυτόματη υλοποίηση της ανθρώπινης ανάμνησης.