Βρισκόμαστε κάπου μεταξύ S.O.V. ταινιών του '80 και early 90s παιχνιδιών της TSR. Υπάρχει καλύτερο περιβάλλον για Dungeon αισθητική από μία βροχερή μέρα κάπου τον Οκτώβρη; Αντί για έναν συνηθισμένο χώρο συνέντευξης, η συζήτηση με την Κατερίνα θα γίνει κάπου ανάμεσα στην ιστορία, το μύθο, τα underground κινήματα και το tape trading.
Καλησπέρα Κατερίνα, με χαρά σε καλωσορίζουμε στον πύργο μας. Θα ξεκινήσω με το γεγονός, πως οι Budrum είναι ένα one-woman project σε ένα χώρο που ιστορικά, από τα τέλη των 80s και το Fantasy του Jim Kirkwood μέχρι και το σημερινό Dungeon Synth revival, έχει συνδεθεί με την αντρική παρουσία. Αισθάνθηκες ποτέ ότι πρέπει να αποδείξεις κάτι περισσότερο ως γυναίκα μουσικός; Αντίστοιχα, έχει αλλάξει ο τρόπος που βλέπεις τη θέση σου μέσα στη σκηνή από τότε που ξεκίνησες το συγκεκριμένο Project; Υπάρχει τελικά κάποια σκηνή ή χάνονται όλα στο shuffle του Spotify; |
Καλησπέρα! Τιμή μου! Ας πάρουμε τις ερωτήσεις με τη σειρά. Η αλήθεια είναι πως μέχρι τώρα δεν έχω λάβει ούτε θετική ούτε αρνητική αντιμετώπιση από το γεγονός και μόνο ότι είμαι γυναίκα που δραστηριοποιείται στη συγκεκριμένη σκηνή. Νομίζω έχει ξεπεραστεί η εποχή που κάτι τέτοιο είτε θεωρούνταν αξιοθαύμαστο είτε αντιμετωπιζόταν με χλευασμό και υποτίμηση. Πλέον άντρες και γυναίκες ασχολούνται ενεργά με όλα τα είδη μουσικής και αντιμετωπίζονται ισότιμα από το κοινό και την ευρύτερη “βιομηχανία” του κάθε είδους. Έχω νιώσει απλώς ότι πρέπει να αποδείξω κάτι απέναντι στον εαυτό μου ικανοποιώντας την ανάγκη μου να μπω στο συγκεκριμένο είδος και ως ένα βαθμό πιστεύω ότι το έχω καταφέρει μέχρι στιγμής.
Ο τρόπος με τον οποίο βλέπω τη θέση μου στη σκηνή έχει αλλάξει υπό την έννοια ότι όσο περνούσε ο καιρός και πραγματοποιούσα όλο και περισσότερες κυκλοφορίες και live εμφανίσεις και έβλεπα μια ολοένα αυξανόμενη αποδοχή από τον κόσμο, ενισχυόταν η αυτοπεποίθησή μου και έβρισκα τη δύναμη και το κίνητρο να συνεχίσω. Οπότε σίγουρα σε σχέση με δύο χρόνια πριν που πρωτοξεκίνησα, η διαφορά είναι τεράστια.
Νιώθω επίσης πολύ τυχερή που συνέπεσα με μια γενικότερη παγκόσμια άνθιση της Dungeon Synth σκηνής. Βλέπουμε όλο και περισσότερους καλλιτέχνες, περισσότερα labels και πολλά festivals και events να διοργανώνονται σε πολλές χώρες του κόσμου με ένα πιστό κοινό το οποίο συνεχώς ανανεώνεται. Βέβαια αν το δούμε αναλογικά με άλλα δημοφιλέστερα είδη (πχ Black Metal), η σκηνή αν και μικρή σε έκταση και βεληνεκές, είναι αρκετά ενωμένη και συσπειρωμένη και μπορεί κανείς πολύ γρήγορα να δικτυωθεί και να αποκτήσει ουσιαστική επαφή με σημαντικούς καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο. Κάτι που δυσκολότερα το πετυχαίνεις σε άλλες μεγαλύτερες σκηνές. Οπότε ναι, υπάρχει σκηνή και είναι ιδιαίτερα ενεργή και συνεχώς αναπτυσσόμενη!
| Μεσαιωνική αισθητική, φαντασία, μύθοι, όνειρα και εικόνες ενός κόσμου που δεν υπάρχει. Τελικά τι είναι η μουσική ως δημιούργημα; Το Soundtrack μίας ιστορίας που υπάρχει στο μυαλό σου ή ίδια η μουσική σου δημιουργεί τον κόσμο και η ιστορία έρχεται να την ολοκληρώσει; |
Έχει να κάνει ξεκάθαρα με τον τρόπο που επιλέγει να δημιουργεί ο καθένας. Άλλοι έχουν αρχικά ένα concept στο κεφάλι τους και συνθέτουν με βάση αυτό και άλλοι κατασκευάζουν το concept αφού έχει προηγηθεί η σύνθεση. Θα έλεγα προσωπικά ότι ανήκω κυρίως στην πρώτη κατηγορία, ωστόσο μου αρέσει πολύ όταν σε ένα κομμάτι δίνονται πολλές διαφορετικές ερμηνείες. Θα ήθελα δηλαδή ο κάθε ακροατής να είναι ελεύθερος να πλάσει τις δικές του εικόνες και να βιώσει τα δικά του συναισθήματα ακούγοντας τη μουσική μου ασχέτως αν αυτή γράφτηκε για κάποιο συγκεκριμένο σκοπό ή όχι. Η μουσική ως δημιούργημα για εμένα δεν είναι ένα και μόνο πράγμα. Έχει μέσα του φαντασιακές παραστάσεις και ονειρικούς κόσμους αλλά σίγουρα εμπεριέχεται και το “βαρετό” τεχνικό κομμάτι, η συναισθηματική μου διάθεση την ώρα που συνθέτω καθώς και η γενικότερη πρόθεσή μου στο πώς θα εκφραστώ καλλιτεχνικά. Θα έλεγα δηλαδή ότι είναι μια αποτύπωση του ψυχικού μας κόσμου ανά χρονική περίοδο.
| Θέλω να μείνουμε λίγο στην τελευταία σου ολοκληρωμένη κυκλοφορία The Legend of Valtoria. Θέλεις να μας πεις λίγα για αυτήν την κυκλοφορία; Διαβάζοντας το κείμενο που συνοδεύει την κυκλοφορία καταλαβαίνει κάποιος εύκολα πως από πίσω υπάρχει ένα λογοτεχνικό υπόβαθρο; Ένα ξεχασμένο σενάριο Dungeons & Dragons ίσως.. Πες μας λίγο για αυτό το Lore που ξεδιπλώνεται με το πιο πρόσφατο album σου. |
Για να το συνδυάσω λίγο και με την προηγούμενη ερώτηση. Το Valtoria ήταν μία μίξη των κατηγοριών που προανέφερα. Κάποια κομμάτια γράφτηκαν εσκεμμένα ως soundtrack της ιστορίας, ενώ κάποια άλλα προέκυψαν τελείως τυχαία και απλά είδα ότι ταιριάζουν αρμονικά, θεματολογικά και δομικά με τα υπόλοιπα. Υπήρχε βέβαια εξ’ αρχής η ιδέα το άλμπουμ να βασίζεται σε μια ιστορία η οποία να πούμε ότι γράφτηκε από τη συγγραφέα Marian Fawkes αφότου άκουσε το άλμπουμ. Της έδωσα αρχικά ένα μπούσουλα σε ό,τι αφορά τους χαρακτήρες και τη βασική πλοκή και από εκεί και πέρα δημιούργησε ένα πολύ όμορφο κείμενο με πολλά ποιητικά στοιχεία που σε βάζει κατευθείαν και βαθιά στο πνεύμα του συγκεκριμένου φανταστικού κόσμου. Ήμουν και πάλι τυχερή εδώ γιατί πρόκειται για μία πολύ καλή μου φίλη με άριστη γνώση της παλαιάς αγγλικής γλώσσας και μεγάλη ευχέρεια στο γράψιμο. Οπότε πιστεύω ότι ήρθε όλο αυτό και κούμπωσε πολύ ωραία με τη γενικότερη αισθητική του album.
Η ιστορία με λίγα λόγια αναφέρεται στο ξεχασμένο βασίλειο της Valtoria όπου ο επιζών πρίγκηπας Alaric μετά από 18 χρόνια στην αφάνεια και με τη βοήθεια του πιστού του υπηρέτη Gabriel, σχεδιάζει να εκδικηθεί το θείο του ο οποίος τον πέταξε από τον πύργο όταν ήταν μωρό και σκότωσε τους γονείς του παίρνοντας βίαια το θρόνο. Πρόκειται για μια ιστορία εκδίκησης, επανάστασης, φιλίας, έρωτα και εν τέλει δικαίωσης. Θα μπορούσε πιστεύω άνετα να είναι ένα ξεχασμένο σενάριο Dungeons and Dragons…
| Ας υποθέσουμε πως οι Budrum είναι ένα πραγματικό υπόγειο και θα έπρεπε να διαλέξεις ένα δωμάτιο για να φυλάξεις την μουσική σου κληρονομιά, ποιο θα ήταν; Τι πιστεύεις ότι αναδύουν οι μελωδίες σου; Έρχεσαι να μας συστηθείς από μία πόλη της Βόρειας Ελλάδας, που χαρακτηρίζεται από μουντά τοπία, ορεινό περιβάλλον, κρύο και ατελείωτα δάση. Πόσο θα έλεγες ότι έχει επηρεάσει το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεσαι; Θα πήγαινες κάπου - ίσως σε ένα μεγαλύτερο αστικό κέντρο - το οποίο θα σου έδινε περισσότερες ευκαιρίες να αναδείξεις το έργο σου; Πως σου φαίνεται η φράση "μουσική και βιοπορισμός;" |
Τα τελευταία χρόνια που ασχολούμαι περισσότερο με τη συλλογή φυσικού format, έχω εκτιμήσει ιδιαίτερα τη σημασία της καλής συντήρησης τέτοιων αντικειμένων, κάτι που δεν το είχα καθόλου παλιότερα. Πιστεύω θα τα έκλεινα όλα σε ένα μπαούλο και θα το κλείδωνα μέχρις ότου κάποιος απόγονος να βρει το κλειδί και να τα ανακαλύψει. Πάντα είχα στόχο να γράφω συναισθηματικές μελωδίες που να αναδύουν κάτι επικό αλλά και μελαγχολικό ή νοσταλγικό ταυτόχρονα. Θέλοντας επίσης η μουσική μου να είναι ιδιαίτερα αφηγηματική, προσπαθώ πάντα να αποτυπώνω τις όποιες συναισθηματικές διακυμάνσεις της κάθε ιστορίας.
Σε ό,τι αφορά το δεύτερο σκέλος της ερώτησης, θα πω ότι σίγουρα το περιβάλλον, το πώς μεγαλώνεις και το τί ερεθίσματα παίρνεις, πάντα σε καθορίζει και σε διαμορφώνει ως καλλιτέχνη. Πέρα από το φυσικό τοπίο, το οποίο πάντα λειτουργεί ως έμπνευση, θα έλεγα ότι η μικρή πόλη με βοήθησε στο να έχω μια πιο ήσυχη και εύκολη ζωή γενικότερα με άνεση χώρου και χρόνου ώστε να δημιουργώ ελεύθερα και όσο γίνεται πιο ξεκούραστα. Αυτό η αλήθεια είναι ότι δε θα το άλλαζα. Τουλάχιστον όχι στο άμεσο μέλλον. Ευτυχώς ζούμε πλέον σε μια εποχή που δεν είναι απαραίτητο για έναν καλλιτέχνη (τουλάχιστον αυτού του είδους) να διαμένει μόνιμα σε ένα μεγάλο αστικό κέντρο ώστε να έχει μεγαλύτερες προοπτικές εξέλιξης. Με τη ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας και τη δημιουργία ενός οργανωμένου δικτύου, δίνεται η ευκαιρία στον οποιοδήποτε να δραστηριοποιείται από οπουδήποτε. Βέβαια οι συναυλίες συνήθως διοργανώνονται σε μεγαλύτερες πόλεις ή στο εξωτερικό, οπότε πρέπει αναγκαστικά να μετακινηθείς κάποιες φορές, αλλά προσωπικά μου αρέσει να συνδυάζω ένα live με μια εκδρομή. Το βλέπω και λίγο σαν περιπέτεια.
Μουσική και βιοπορισμός: Δυστυχώς ή ευτυχώς, στα δικά μας είδη (black metal, dungeon synth) κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά δύσκολο. Δυστυχώς διότι προσωπικά, πολλές φορές έχω ευχηθεί να μη χρειαζόταν να δουλεύω ώστε να αφοσιωθώ πλήρως σε αυτό που κάνω και ευτυχώς γιατί πιστεύω ότι αν βιοποριζόμουν από αυτό, σταδιακά θα άλλαζε ο τρόπος που το αντιμετωπίζω (όπως είναι φυσικό σε οποιαδήποτε δουλειά). Πιστεύω ότι φτάνει να γίνεται αγγαρεία χωρίς να σου δημιουργεί κάποια ιδιαίτερη αίσθηση, όχι σε όλες τις περιπτώσεις μην παρεξηγηθώ. Αλλά αναγκαστικά και αναπόφευκτα χάνεται ένα μεγάλο κομμάτι του ρομαντισμού και της αυθεντικότητας που διέπει γενικώς αυτήν την ενασχόληση και το ενδιαφέρον στρέφεται περισσότερο σε νούμερα, αριθμούς, εμπόριο και προβολή, οπότε η ωμή δημιουργικότητα περιορίζεται σε μεγάλο βαθμό.
| Δεδομένου ότι κινείσαι ανάμεσα σε δύο κόσμους, Budrum και Likno, θεωρώ πως έχει ενδιαφέρον για το πως σε αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι της σκηνής. Πιστεύεις ότι πρώτα σε βλέπουν ως ένα μέλος των Likno που τρέχει ένα Dungeon Synth Project ή την δημιουργό των Budrum που συμμετέχει και σε μία Black Metal μπάντα; Υπάρχουν κάποια στερεότυπα τα οποία έχεις συναντήσει και θα ήθελες να αναφέρεις; Κάποια προκατάληψη ίσως; |
Το Budrum ουσιαστικά γεννήθηκε από το Likno όταν έγραψα ένα ambient synth κομμάτι για το κλείσιμο του δεύτερου δίσκου. Προέκυψε στη συνέχεια μια ανάγκη για ακόμα πιο “μοναχική” και εσωτερική δημιουργία χωρίς καμία εξωτερική παρεμβολή. Δεδομένου ότι το dungeon synth/dark ambient είναι ένα είδος που ακούω και αγαπάω από μικρή ηλικία, θεώρησα πως ήταν η κατάλληλη στιγμή να ξεκινήσω κάτι δικό μου πάνω σε αυτό. Τη συγκεκριμένη περίοδο μάλιστα ήμουν γενικώς σε μια δημιουργική έξαρση η οποία εκ των πραγμάτων δε θα μπορούσε να διοχετευθεί ολόκληρη σε μία μπάντα (Likno). Πόσο μάλλον μία μπάντα που μόλις είχε κυκλοφορήσει τον πρώτο της δίσκο και είχε ήδη ηχογραφήσει τον επόμενο. Χρειαζόταν μία ανάπαυλα. Φυσικά το ένα project βοηθάει το άλλο ως προς την προώθηση και τη γενικότερη γνωστοποίηση της ύπαρξής του, αλλά πιστεύω ότι τα δύο είδη έχουν τους δικούς τους πυρήνες φανατικών οπαδών που αναγνωρίζουν ανεξάρτητα την κάθε κυκλοφορία. Δηλαδή πιστεύω αντιμετωπίζομαι ανεξάρτητα στις δύο σκηνές ενώ συγχρόνως υπάρχει η γνώση της παράλληλης δραστηριότητας.
Το βασικό στερεότυπο που συναντάω είναι ότι στους κύκλους του Black Metal, το Dungeon Synth είναι love or hate. Έχω γνωρίσει άτομα που το εκτιμούν πολύ και άτομα που δεν το μπορούν καθόλου, το θεωρούν βαρετό, γλυκανάλατο κλπ. Νομίζω φταίει και η γενικότερη προκατάληψη που υπήρχε με τα πλήκτρα στα 90s. Αλλά σίγουρα είναι και θέμα γούστου του καθενός και σε καμία περίπτωση δεν το αντιμετωπίζω επικριτικά.
| Ας κάνουμε εδώ ένα διάλλειμα πριν συνεχίσουμε με τους Budrum. Ως λάτρεις των Charts θα θέλαμε να μας πεις αν μπορείς πέντε Dungeon Synth που θεωρείς Iconic; Μην το σκεφτείς ως κυκλοφορίες που θα ήθελες να έχεις γράψει εσύ αλλά ως κυκλοφορίες που θα μπορούσες να κρύψεις μέσα σε μία πέτρινη βιβλιοθήκη για να τις ανακαλύψει κάποιος μετά από εκατό χρόνια και θα αποκτούσε αμέσως μία εικόνα για το ιδίωμα. Ποια ήταν η πρώτη κυκλοφορία Dungeon Synth που άκουσες ποτέ; |
Βεβαίως!
Erevos-My Black Desires, για τη δομή, την απίστευτη σύνθεση και την τρομερή ευαισθησία του.
Arthame-Fiendish Symphonies, για τη μελωδικότητα και την ανατριχιαστική χρήση φωνητικών.
Μεγάλη έμπνευση για μένα στο να δημιουργήσω τέτοιου στυλ κομμάτια.
Forgotten Pathways-Shrouded in Mystery, για την τρομερή νοσταλγία που εκπέμπει. Είναι λες και
γυρνάς όντως στο 1998.
Mortiis-Ånden som gjorde opprør, τόσο για λόγους ιστορικότητας όσο και για τη μοναδική ονειρική
του ατμόσφαιρα.
Depressive Silence-I, γιατί Medieval Demons.
Ενώ άκουγα τέτοια μουσική, έμαθα αργότερα ότι λέγεται έτσι. Οπότε δε μπορώ να προσδιορίσω χρονικά ποιά ήταν η πρώτη κυκλοφορία. Λογικά κάτι μεταξύ Summoning και Mortiis. Λίγο αργότερα ανακάλυψα τους Depressive Silence και μετά την ελληνική σκηνή. Μου άρεσαν ανέκαθεν τα soundtracks και η επική-νοσταλγική μουσική και πάντα όταν άκουγα πλήκτρα σε Black Metal κομμάτι έστηνα αυτί. Κυρίως λόγω του ότι ήταν το όργανό μου και χαιρόμουν όταν έσπαγε την κιθαριστική παράδοση. Οπότε θα έλεγα ότι με τράβηξε σαν το μαγνήτη.
| Τα τελευταία χρόνια, έχω την εντύπωση πως η Dungeon Synth σκηνή έχει ανθίσει όπωςποτέ άλλοτε. Θεωρείς ότι βαδίζει στον σωστό δρόμο το άνοιγμα της σε περισσότερους ανθρώπους; Θεωρείς πως κρατάει τον underground και εν μέρη DIY χαρακτήρα του ως προς τις μπάντες και τα Label που το υπηρετούν; Πες μας λίγα λόγια για τα Label που συνεργάζεσαι, πως προέκυψε η συνεργασία μαζί τους. Ποια η θέση/στάση σου για τις ψηφιακές πλατφόρμες; Βοηθούν τον καλλιτέχνη ή λειτουργούν ως μία αργή αυτοχειρία; |
Ναι, θεωρώ ότι γίνεται μια πολύ σημαντική και ουσιώδης προσπάθεια από όλους τους ανθρώπους της σκηνής. Μόνο στην Ελλάδα και σε διάστημα μικρότερο των δύο χρόνων έχουν διοργανωθεί αρκετά και σημαντικά events και το όλο πράγμα συνεχίζει την ανοδική πορεία του. Δεν πιστεύω ότι ο underground και DIY χαρακτήρας κινδυνεύει από τη δημοτικότητα. Αυτόν οφείλουν να τον διαφυλάξουν πρωτίστως οι καλλιτέχνες και τα labels χωρίς βέβαια να υπάρχουν εμμονικές προσκολλήσεις σε συγκεκριμένες απόψεις περί εμπορευματοποίησης και ξεπουλήματος. Άλλωστε εφόσον κάνουμε τέχνη και την εκθέτουμε δημόσια, θα ήταν ψέμα να πούμε ότι δε μας ενδιαφέρει καθόλου η αποδοχή και η ανταπόκριση του κοινού. Ούτως ή άλλως, όλος ο κόσμος που συνάντησα στις μέχρι τώρα συναυλίες ήταν ιδιαίτερα σεβαστικός και καταδεκτικός με το είδος, την ιστορία του και την εκάστοτε προσπάθειά μας. Αυτήν τη στιγμή συνεργάζομαι με τρία ελληνικά labels: Τη Dale of Shadows, τη Black Death Industry και την Askio Productions από την περιοχή μας.
Τη μέρα που έβγαλα το πρώτο μου Demo, το Unsung Myths και το πόσταρα σε σχετικές ομάδες, έλαβα ένα mail από το Γιώργο της Dale of Shadows όπου μου πρότεινε να το κυκλοφορήσει σε κασέτα. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη γιατί δεν το περίμενα καθόλου. Αφενός λόγω του ότι ήμουν άγνωστη σε όλους μέχρι τότε και αφετέρου γιατί είχα μεγάλη αμφιβολία και αβεβαιότητα για το demo αυτό ως δημιούργημα. Η Dale of Shadows ήταν πραγματικά ένας πυλώνας ενθάρρυνσης και υποστήριξης με μια πολύ κομβική και θα έλεγα σημαδιακή παρουσία στη ζωή και τη μουσική μου πορεία. Λίγο αργότερα ανακάλυψα και τη Black Death Industry η οποία κυκλοφορεί CD και γνώρισα το Βασίλη και τη Γεωργία οι οποίοι κάνουν εξαιρετική δουλειά με όλες τους τις κυκλοφορίες από αγνή αγάπη και πάθος για το είδος και τους ευχαριστώ ιδιαίτερα που με εμπιστεύτηκαν από την πρώτη στιγμή. Τέλος, με την Askio Productions έχουμε κυκλοφορήσει ένα Live album σε κασέτα και ένα compilation σε CD. Ο Σάκης και ο Διονύσης είναι πολύ καλοί φίλοι και τρομερά παθιασμένοι και αφοσιωμένοι σε αυτό που κάνουν. Κάθε κυκλοφορία τους έχει το δικό της προσωπικό χαρακτήρα τόσο αισθητικά όσο και καλλιτεχνικά.
Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρων τη συνεργασία που είχα με την αυστραλιανή Orko Productions για την κυκλοφορία της πρώτης έκδοσης του The Legend of Valtoria σε κασέτα. Ο Oytun που τρέχει το label είναι άψογος επαγγελματίας και η μεταξύ μας επικοινωνία και συνεργασία ήταν ιδιαίτερα παραγωγική και αποτελεσματική.
Οι ψηφιακές πλατφόρμες είναι στοιχείο της εποχής μας και δε μπορούμε να κάνουμε σα να μην υπάρχουν. Σίγουρα βοηθάνε πάρε πολύ στο κομμάτι της άμεσης επικοινωνίας, της δικτύωσης και της ευρύτερης γνωστοποίησης μιας δουλειάς. Μάλιστα θα λέγαμε ότι αν χρησιμοποιηθούν σωστά, ενισχύουν την ανάγκη και την επιθυμία για φυσικό format. Σε όλα τα πράγματα πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία.
| Τις κυκλοφορίες σου συνοδεύει ένα ξερό "Recorded in Kozani" Θες να μας μιλήσεις για τις ηχογραφήσεις σου; Τι εξοπλισμό χρησιμοποιείς; Είναι ένα Home Studio ικανό για να μεταφέρει τις εικόνες και τις ηχητικές προσδοκίες που έχεις; Είσαι υπέρ των one take ηχογραφήσεων, ακόμα και αν υπάρχουν λάθη ή επιστρατεύεις και την τεχνολογία σε κάποιο edit των εκτελέσεων σου; Πιστεύεις ότι η μουσική σήμερα πάσχει από καλογυαλισμένες παραγωγές ή ο κόσμος έχει γίνει καλύτερος με τόσο τρίγκερ που υπάρχει; |
Όλες μου οι ηχογραφήσεις και το editing που ακολουθεί, γίνονται αποκλειστικά και μόνο από εμένα σε ένα δωμάτιο του σπιτιού μου. Το λεγόμενο Budrum. Οι πρώτες μου κυκλοφορίες (Unsung Myths, Ancient Winter, Wallachia και τα splits Shadows και Nightfall) πραγματοποιήθηκαν με τον ελάχιστο δυνατό εξοπλισμό: Ένα αρχαίο laptop και ένα midi keyboard. Οι ηχογραφήσεις των φωνητικών έγιναν από το recorder του υπολογιστή. Μόλις πριν ένα χρόνο αγόρασα εξωτερική κάρτα ήχου και μικρόφωνο. Στις επόμενες κυκλοφορίες παίζω με αρμόνια. Η συνθήκη του αυτοσχέδιου Home Studio τέθηκε εξ αρχής και δεν πρόκειται να αλλάξει. Νομίζω κάτι τέτοιο εξυπηρετεί και τη γενικότερη φιλοσοφία του είδους. Για μένα είναι το κατάλληλο περιβάλλον για την έκφραση της εσωτερικότητας και μοναχικότητας που αναφέραμε πριν.
Είμαι υπέρ και των one take ηχογραφήσεων και του σχολαστικού editing αναλόγως το σκοπό που εξυπηρετεί η κάθε δραστηριότητα και την εκάστοτε ανάγκη που υπάρχει. Μία One take ηχογράφηση θα γίνει για λόγους αυθεντικότητας, παρόρμησης της στιγμής και θα μείνει μια ωραία ανάμνηση. Ένα προσεκτικό editing μιας δουλειάς σίγουρα θα προσφέρει έναν προσωπικό ηχητικό χαρακτήρα και θα ανοίξει το δρόμο για υψηλού επιπέδου κυκλοφορίες.
Σε ό,τι αφορά τις καλογυαλισμένες παραγωγές: Προσωπικά είμαι υπέρ της ωμότητας και του αρχέγονου στοιχείου στα είδη για τα οποία συζητάμε. Χωρίς να σημαίνει φυσικά ότι θα απορρίψω κάτι επειδή μπορεί να είναι πιο καλογυαλισμένο. Αυτό είναι θέμα γούστου, προσδοκιών και αισθητικής του κάθε καλλιτέχνη. Ωστόσο πιστεύω το εξής: αν μια μελωδία ή μια σύνθεση είναι ωραία (ανάλογα με το πώς το ορίζει ο καθένας), θα μείνει στην ιστορία όπως και να έχει. Η καλή παραγωγή σίγουρα θα μπορεί να την αναδείξει αλλά έχει δευτερεύουσα σημασία. Αν μια σύνθεση δεν έχει έμπνευση, πρωτοτυπία και είναι μελωδικά αδιάφορη, δεν πρόκειται ούτε με την κορυφαία παραγωγή του κόσμου να αποτυπωθεί στα αυτιά και στα συνείδηση των ακροατών. Δυστυχώς βλέπω το δεύτερο να συμβαίνει όλο και πιο συχνά. Υπάρχει έλλειψη μελωδικότητας, δομής, έμπνευσης και συναισθηματικής επαφής με αυτό που γράφεται ενώ μπορεί η παραγωγή να είναι τοπ. Κάτι τέτοιο εμένα προσωπικά δε θα με αγγίξει. Πάντα δίνω προτεραιότητα στη μελωδία, τη δομή και την αρμονική σύνθεση και εκ των υστέρων στην όποια παραγωγή μπορώ να φτιάξω μόνη μου με τις ελάχιστες γνώσεις που έχω.
| Για να κλείσουμε την συνέντευξη μας θα σε ρωτήσω το εξής. Μετά από πολλά πολλά χρόνια κάποιος ξαναβρίσκει μία από τις κυκλοφορίες σου, ξεχασμένη και αραχνιασμένη σε κάποιο ράφι αυτού του πύργου. Δίπλα της ένα παλιό κασετόφωνο είναι έτοιμο να λειτουργήσει μετά από δεκαετίες απραξίας. Ο ξένος πατάει το Play. Τι θα ήθελες να του μεταφέρεις; Ποια συναισθήματά θα ήθελες να ξυπνήσουν; Σε ποια τοπία του κόσμου που δημιουργείς θα ήθελες να μεταφερθεί; Ζούμε μέσα από τις δημιουργίες μας; Είμαστε τελικά όλοι αστρόσκονη; |
Αν υποθέσουμε ότι οι κασέτες θα παίζουν ακόμα και το κασετόφωνο δε θα έχει χαλάσει, θα ήθελα να μεταφερθεί οπουδήποτε σκεφτεί ο ίδιος ακούγοντας τα κομμάτια μου και να πλάσει από το μηδέν δικές του εικόνες και συναισθήματα. Η ενασχόληση με την τέχνη και την πρωτότυπη δημιουργία είναι ο μόνος τρόπος να παραμείνουμε αθάνατοι. Πνευματικά και όχι βιολογικά. Αυτός θα πρέπει να είναι και ο γενικότερος στόχος της όλης ύπαρξής μας. Εμείς θα φύγουμε αλλά μια φωτογραφία, μια ταινία, μια μουσική , ένας πίνακας, κάθε προϊόν τέχνης θα είναι πάντα εκεί και θα φέρει το αποτύπωμά μας.
| Κατερίνα ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο σου. Θα τα πούμε άμεσα σε επόμενες εμφανίσεις σου. Μπορείς να κλείσεις με όποιον τρόπο θέλεις. |
Σας ευχαριστώ θερμά για τη φιλοξενία και την πολύ ωραία και ενδιαφέρουσα συζήτηση που είχαμε. Σας περιμένουμε όλους και όλες στο 2 nd Greek Dungeon Synth Festival 6 Νοεμβρίο στο An Club (Αθήνα) και 7 Νοεμβρίου στο Eightball (Θεσσαλονίκη)!
| Συνέντευξη: Lord Shub Niggurath Απαντήσεις: Budrum Φωτογράφιση: Κώστας Παυλίδης Τόπος Φωτογράφησης: Σιότοπο Κοζάνης Οκτώβριος '26 Show your Support: https://budrum.bandcamp.com |